تاریخچه عینک

تاریخچه عینک

تاریخچه عینک

اولین تصویری که در آن از عینک استفاده شده است، پرتره توماسو دا مودنا – کاردینال هیو د پروونس – در سال ۱۳۵۲م که در حال خواندن در یک دفترخانه است. یکی دیگر از نمونه های اولیه ؛ یک تصویر از عینکی است که در شمال کوه های آلپ پیدا شده است – در محراب کلیسایی در آلمان -در سال ۱۴۰۳٫

نخستین عینک در ایتالیا در سال ۱۲۸۶ ساخته شده است، اما روشن نیست که مخترع آن کیست. در رساله ای به سال ۲۳ فوریه ۱۳۰۶، راهب صومعه دومینیکن جوردانو دا پیزا (حدود ۱۲۵۵-۱۳۱۱) نوشته: “هنوز بیست سال از هنر ساخت عینک می گذرد، هنری که برای دید خوب وجود دارد… و قدمت کشف آن به قدری کوتاه است که این هنر جدید، پیش از این هرگز موجود، نبوده است. … من کسی را که اولین بار عینک را کشف کرد و به ساخت آن اشتغال داشت، را دیدم و با او صحبت کردم. ”

همکار جوردانو – راهب صومعه- الساندرو دلا اسپینا پیزا (در سال۱۳۱۳) ساخت عینک را شروع نمود.

کرونیکل از دومینیکن -صومعه سنت کاترین- نوشته است که : “عینک،  اولین بار توسط شخصی، که تمایلی به اشتراک گذاشتن آن با دیگران نداشته ، ساخته شده است، ولی [اسپینا] فردی است که عینکهای ساخته شده را به همه با قلبی شاد به اشتراک گذاشت . ”

در سال ۱۳۰۱، مقررات صنفی در ونیز برای فروش عینک صادر شد.

اولین تصویری که در آن از عینک استفاده شده است،  پرتره توماسو دا مودنا – کاردینال هیو د پروونس – در سال ۱۳۵۲م که در حال خواندن در یک دفترخانه است. یکی دیگر از نمونه های اولیه ؛ یک تصویر از عینکی است که در شمال کوه های آلپ پیدا شده است – در محراب کلیسایی در آلمان -در سال ۱۴۰۳٫

 

سرامیک یا فلز را به جای نوارهایی که بدور گوش حلقه می شد بکار بردند این ابداع بلا فاصله در همه جا منتشر شد.

در سال ۱۷۵۲ Jamer Ayscough اخرین اختراع خودش – عینکی با دسته های دارای لولای دوگانه را تبلیغ نمود این عینک بسرعت در همه جا انتشار یافت ودر نقاشی ها ،کتب و کاریکاتور های این دوره بوفور یافت می شود عدسیها از شیشه رنگی ویا شیشه ساده ساخته می شدند.

Ayscough احساس نمود که شیشه سفید اثرات خوبی بر روی چشم ندارد وبه همین دلیل شیشه های آبی و سبز را توصیه نمود.

استفاده از عینک از ایتالیا به کشورهای دیگر مانند فرانسه .آلمان واسپانیا نیز گسترش یافت در انگلستان در سال ۱۶۲۹ یک شرکت عینک سازی تاسیس شد در آرم آن سه عدد عینک دیده می شود وشعار اینست :امکانی جدید برای افراد مسن .

مردان وزنان اروپایی بویژه فرانسوی ها در مورد استفاده از عینک خیلی خویشتن داری به خرج می دادند اشراف پاریس تنها عینک را در پنهان استفاده می کردند مردم انگلستان و فرانسه از عینک های که براحتی پنهان می شد استفاده می کردند اما در اسپانیا عینک در میان همه اقشار رایج بود زیرا مردم فکر می کردند که عینک باعث می شود آنها مهمتر وبا وقار تر بنظر ایند.

آمریکایی ها ی استعمار گر ی که مسن ویا دور بین بودند عینک را از اروپا وارد نمودند عینک اساسا مخصوص استعمارگران باسواد و صاحب نفوذی بود که نیاز به یک وسیله باارزش وگرانبها داشتند در اوایل سده هجدهم قیمت عینک در حدود ۲۰۰ دلار بود.

نخستین عدسی های عینک از جنس کوارتز بودند زیرا شیشه هنوز ابداع نشده بود عدسیها بر روی فریمهایی از جنس استخوان و فلز و حتی چرم سوار می شدند.

یکی از مهمترین پیشرفتهایی که در ساخت عینک در قرن شانزدهم بوجود امد معرفی عدسی های مقعر برای اصلاح نزدیک بینی بود Pop leox که خودش نزدیک بین بود از عینکهای مقعر در هنگام شکار استفاده نمد و ادعا نمود که این عینک او را قادر ساخته تا از همراهانش بهتر ببیند .

بنیامین فرانکلین در سال ۱۷۸۰عینک های دو کانونی را ابداع نمود او بعدها نوشت : من دو عدد عینک قدیمی داشتم که یکی را برای مطالعه و دیگری را برای دیدن مناظر دور بکار می بردم وقتی که در یافتم که این تغییر عینک ها برایم مشکل آفرین است من شیشه های هر دو عینک را نصف کردم ونیمی از هر کدام را در یک فریم جای دادم بدین ترتیب من همیشه از یک عینک استفاده می کنم وتنها کافیست که چشمانم را بالا یا پایین ببرم تا بتوانم هم دور وهم نزدیک را ببینم.

عدسی های عینک دو دید در نیمه نخست قرن نوزدهم پیشرفت کمی پیدا نمودند واژه دوکانونی و سه کانونی توسط Isaac Hawkins که عینک های سه کانونی را در ۱۸۲۷ معرفی نمود ابداع شد.

بین سالهای۱۷۸۱ و۱۷۸۹ عینکهای نقره ای با دسته های لغزنده در فرانسه ساخته شد ولی گسترش عمومی ان تا قرن نوزدهم طول کشید.

از لحظه ای که عینک اختراع شد مشکلی وجود داشت که تقریبا برای ۳۵۰ سال حل نشده باقی ماند :”چگونگی قرار گرفتن عینک بر روی صورت” باتمام پیشرفتهایی که در طی سالها صورت پذیرفت فرم عینک یکی از بهترین نمونه های ضعف مهندسی طراحی بود.

مرکز ثقل ومرکز چرخش خیلی از هم دور بودند وبنابراین امکان نگهداری عدسیها در جایگاه دلخواه وجود نداشت فریمها تا حد زیادی به بینی اتکا داشتند که از نظر اندازه شکل و سفتی در بین افراد مختلف متغیر بود وهمینطور به گوش که از نظر تقارن و شکل محافظ غضروفی آن ودر میزان مویی که بین فریم و گوش وجود دارد متغیر بود .

برای این عینک لازم بود که صفحه عدسیها عمود بر محور بینایی باشداگر چه که این امر از نظر هندسی تنها برای یک جهت نگاه امکان پذ یر است( ودر سایر جهات نگاه تغییراتی در قدرت اسفروسیلندر روی می دهد)

همچنین لازم است تا مرکز اپتیکی هر عدسی دقیقا در مرکز هر مردمک قرار داده شود و ظاهرا این امر غیر ممکن است زیرا چشم ها دائما حرکت می کنند و انواع حرکات مختلف را نشان می دهند.

عینک سازان اسپانیایی در قرن هفدهم نوارهای حریری را امتحان کردند که می شد انها را به فریم متصل نمود و سپس انرا بدور گوش حلقه زد میسیونرهای ایتالیایی واسپانیایی مدلهای جدید عینک را به چین منتقل کردند چینی ها قطعاتی از سرامیک یا فلز را به جای نوارهایی که بدور گوش حلقه می شد بکار بردند این ابداع بلا فاصله در همه جا منتشر شد.

Monocle که در ابتدا eye ring نامیده می شد در سال ۱۸۰۰ در انگلستان معرفی شد.

یک جوان اتریشی به نام Jf.Voigtlander که اپتیک را در لندن فرا گرفته بود ایده Monocle را با خود به آلمان برد او در سال ۱۸۱۴ شروع به ساخت Monocle در وین نمود وآن را منتشر نمود نخستین استفاده کنندگان از مردان طبقات بالا جامعه بودند بعد از جنگ جهانی اول از اعتبار ان کاسته شد که البته بی ارتباط با ارتش المان نبود.

 

loregnete دو عدسی در یک فریم بود که استفاده کننده آن را با یک دسته طرفی نگه می داشت یکی دیگر از ابداعات قرن هجدهم بود ( توسط یک انگلیسی به نام Adams ) فریم ودسته اغلب به طرز هنر مندانه ای تزئین می شد زیرا توسط خانم ها مورد استفاده قرار می گرفت و بیشتر به عنوان یک وسیله تزئینی مورد استفاده قرار می گرفت تا یک وسیله کمک بینایی تا پایان قرن نوزدهم همچنان رایج بود.

عینک های پنسی یا Pince-nez در دهه ۱۸۴۰ پدیدار گشتند ولی این در نیمه دوم قرن نوزدهم بود که تحول عمده ای در رواج این عینک ها در میان مردان وزنان بوجود آمد.

 

در قرن نوزدهم مسئولیت انتخاب لنز صحیح برعهده مشتری بود حتی وقتی که از عینک ساز خواسته می شد که لنز صحیح را برای آنها انتخاب نماید او این کار به صورت تصادفی واتفاقی انجام می داد.

در شروع قرن بیستم دکتر Norburne Jenkins در ژورنال اپتیک نوشت : استفاده از عینک در خاج از خانه یک ضرورت است عینک برای خانم ها چندان جذاب نیست در واقع بیشتر مردم آن را تحمل می کنند زیرا به آنها گفته می شود که استفاده تمام وقت از آن تنها راه جلوگیری از بروز مشکلات جدی برای چشم است.

علیرغم این نوع اظهار نظر ها انواع متعددی از عینک ولوازم اپتیکی در دسترس بودند ودر محلهای عمومی مورد استفاده قرار می گرفتند عینک های دارای شیشه های گرد بزرگ و با فریم هایی از لاک لاکپشت در سال ۱۹۱۴ رایج گشتند.

اکنون زمانی فرا رسیده بود که انسان بجای اینکه از داشتن عینک خجالت زده باشد واقعا از داشتن آن احساس غرور کند عینک های بزرگ مد  و عینک های پنسی در قرن بیستم نیز مورد استفاده قرار گرفتند در دهه سی تاکید زیادی برروی مدل عینک می شد وانواع مختلفی از فریم های عینک در دسترس بودند.

در ۱۹۳۸ Rosenthal نوشت که عینک های پنسی هنوز توسط پیر زنان و پیرمردان مورد استفاده قرار می گیرد و توسط عده کمی در ایالات متحده بکار برده می شود در دهه سی استفاده از عینک های آفتابی بسیار فراگیر شد.

 

منبع : وبلاگ اپتومترى ایران

گرد آورنده: احسان خسروی – لیلا منافپور

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *